Viva españa (nederlands special interest blad nummer 3 2007)

Refugio Marnes wat wil je nog meer?

Als je kunt kiezen tussen een een weekeindje weg in het druilerige Nederland of een verborgen Spaans paradijsje in het uitgestrekte landschap onder een stralende zon. Simpel, dan wordt het een weekeind richting Alicante om te ontspannen in Refugio Marnes.

Het is al donker als we, met onze gloednieuwe huurauto, aan het begin van de berg in Benissa staan. Acht kilometer is het nog, omgerekend eenkwartiertje rijden. Miscalculatie. De berg is hoog, de ravijnen diep en ook de zon heeft ons inmiddels verlaten. Na een half uur klimmen, slaan we een onverhard pad in dat leidt naar de droomlocatie Refugio Marnes

Warm welkom

De vreugdevolle begroeting van hond Bram doet de bergrit gelijk vergeten.
Ook door Willem en Richard, de eigenaren van de finca, worden we hartelijk begroet. Of we een goede reis hebben gehad en of we mee willen eten? Een lekkere prei-taart, stokbrood met een knoflooksaus en rosé staan op het menu. Heerlijk.

Willem en Richard besloten vijf jaar geleden hun Nederlandse huis en haard vaarwel te zeggen en vertrokken naar Spanje. Nu zijn ze alweer vier jaar de trotse eigenaren van deze finca.
Refugio Marnes beschikt over twee typen accommodaties namelijk “La Ruina” en “La Jaima”. La Ruina is een gerestaureerde schaapskooi, La Jaima is een grote, comfortabele bedoeïenen-tent.

La Ruina

Na het gezellige tafelen, brengt Willem ons naar La Ruina. Met een zaklamp lopen we de vallei in en even later ons huisje binnen. Dat ‘ons’ is hier zeker op z’n plek, want het is hier zo gastvrij dat je je de omgeving meteen eigen maakt. Vol verwondering bestuderen we het huis. De inrichting is modern, maar met behoud van de eeuwenoude materialen en elementen. Voor het slapen probeer ik nog even te bellen naar het thuisfront. Tevergeefs, er is geen bereik! Een kleine paniekreactie verdwijnt vrijwel meteen weer als ik bedenk dat dit eigenlijk maar één ding kan betekenen; absolute RUST! Wat wil je nog meer?

De volgende ochtend worden we gewekt door de vogels en andere dieren. Het omringende landschap is schitterend. Volgens de World Health Organisation heeft deze omgeving het gezondste klimaat van Europa. Dat geloven we meteen als we zien wat hier allemaal groeit en bloeit. Overal staan algarobo (johannesbroodboom), olijf -en amandelbomen en schijfcactussen. Op vogels, uilen en andere dieren na hoor en zie je helemaal niemand in de vallei. Benissa en altea Uiteraard willen we ook wat meer zien van de omgeving, dus laten het zwembad even achter ons.
Behendig dalen we de berg weer af met onze huurauto. We komen langzaam weer terug in de bewoonde wereld en gaan richting Benissa-centrum. Benissa is één van de oudste dorpen van de Costa Blanca en zit vol met aangename verrassingen. Helaas, zijn de winkels op zondag gesloten, waardoor we toch besluiten door te rijden naar Altea. Deze kleine kustplaats is gebouwd tegen een heuvel. Het is er heerlijk slenteren door de steile, smalle met keien geplaveide straatjes. We lopen langs blauwe en witte gevels en hebben af en toe verrassende doorkijkjes. We zoeken een terras op en bestellen een overheerlijke serranoham sandwich en een ijscoupe toe. Wederom genieten. We struinen nog wat langs de souvenirwinkeltjes en gaan weer richting La Ruina.

Bij La Ruina even douchen en daarna ergens wat gaan eten. Alles op ons gemakje, want haast past niet in deze omgeving. We rijden de berg een stuk af en stoppen bij het eerste restaurant dat we tegenkomen, Bar Restaurant Pinos. Niet spectaculair, maar wel lekker Terug bij La Ruina steken we wat kaarsjes aan en kletsen tot diep in de nacht onder de sterren. Willem vertelt ons nog dat we het verkeerde restaurant te pakken hadden. Pinos is namelijk meer een lunchroom. We hadden beter verder door kunnen rijden naar restaurant El Péon. Wellicht iets om te onthouden.

Adios

De volgende ochtend blijf ik iets langer liggen en luister naar de vele dierengeluiden.
Het zorgt ervoor dat ik de Nederlandse hectiek nog even voor me uit kan schuiven. Na een ontbijtje pakken we onze spullen in, lopen een rondje om de finca en we beloven onszelf dat we dit echt vaker moeten doen. Bij Willem en Richard drinken we een bakje koffie. We besluiten nog even richting Benissa te gaan. Dit keer hebben we meer succes. We lunchen uitgebreid en trakteren onszelf wederom op een lekkere ijscoupe. Op de luchthaven leveren we de auto weer af bij Sunny Cars. Een paar uur later schrikken we wakker uit onze droom. We zijn geland op Schiphol!